Dat weer de Tiet, wo dat buten stürm un de Wind düchtig üm de Ecken huul. Mien Fründin Heike un ik packen uns Kinner domaals warm in, un miene Lütte keem in den Kinnerwagen. Denn güng dat af to`n Inköpen.

To so‘n översichtlichen Edeka-Laden müssen wi goot teihn Mi­nuten dörch lütte Nevenstraten gahn, wo bannig vele Hüüs in een Reeg stunnen. Hen harrn wi den Wind direktemang vun vörn, un de Kinner holen sik an de Siet vun`n Kinnerwagen fast, weern aver blots an`t Quengeln un wulln na Huus.

Heike un ik weern uns övereens, dat sik de Kinner in`n Laden en Lolly utsöken dröffen, wenn se tapfer gegen den Wind gegenan marscheern dään. De Lolly hett wat holpen. Wi kemen heel un ahn Geschree dor an. Natüürlich duur dat sien Tiet, eh se den Richtigen funnen harrn, in de sölbige Tiet harrn wi den ganzen Inkoop rnaakt.

Denn güng dat wedder trüch. Eerst weer dor noch ne grote Heck, de uns schütten dä, aver denn keem de Storm vun achtern. He schööv miene Deern dermaßen vör sik her, dat se sik gor nich op de Been holen kunn. Un denn güng dat Geblarr los. Se weer sowieso bi all Naverslüüd för ehr ludes Krakeeln bekannt, aver nu wüss dat de hele Siedlung.

Twischendörch schree se noch:“Mama, der Wind schubst mich immer so, ich mag das nicht haben,“ denn brüll se wieder. Op eenmal harrn wi `ne Flaute, wi güngen nämlich blangen en parkenden Laster mit Anhänger. Uns Dochter harr dat foorts mitkreegen un se meen: “Jetzt macht der Wind erstmal eine Pause, und dann tut er wieder winden.“

An düssen Dag weer mi dat mit dat richtige Hochdüütsch pottegaal. De Flaute weer vörbi, de Storm keem wedder vun achtern, de Deern schree wedder luuthals dörch de Straten un ik weer intwischen fix un fardig. In son Momang dä sik mien Bürodisch vun fröher slankweg vergollen.

Irene Schnoor